AÅŸk Åžiirleri,Sevgi Åžiirleri,Åžiir Dinle

Topraktan öğrenip
                      kitapsız bilendir.
Hoca Nasreddin gibi aÄŸlayan
                       Bayburtlu Zihni gibi gülendir.
Ferhad”dır
               Kerem”dir
                               ve KeloÄŸlan”dır.
Yol görünür onun garip serine,
analar, babalar umudu keser,
kahbe felek ona eder oyunu.
Çarşambayı sel alır,
bir yâr sever
                   el alır,
kanadı kırılır
                   çöllerde kalır,
ölmeden mezara koyarlar onu.
O, «Yûnusû biçâredir
       baÅŸtan ayaÄŸa yâredir,»
ağu içer su yerine.
Fakat bir kerre bir derd anlayan düşmeyegörsün önlerine
ve bir kerre vakteriÅŸip :
                                Â«-Gayrık yeter!…»
                                                           demesinler.
Ve bir kerre dediler mi :
«İsrafil sürunu urur
           mahlukat yerinden durur»,
toprağın nabzı başlar
                              onun nabızlarında atmaÄŸa.
Ne kendi nefsini korur,
                              ne düşmanı kayırır,
«Dağları yırtıp ayırır,
  kayaları kesip yol eyler âbıhayat akıtmaÄŸa…»